ما که گناهی نکرده ایم

 بخت شور بود

 که دهان سوخته ی ما هر بار سهم آش های نخورده شد

                                 به وسعت این زخم های کهنه و نو

                                        ما که گناهی نکرده ایم جز عشق ...

 درد را خندیدم  اندوه را زخم را و تنهایی  و حال کجاست              شانه ای                   دهانی    حرفی                                    سوالی                                      برای خنده های خسته ی من ... ؟

زندانبان  حبس را که فهمیدیم  میله را ندریدیم و بجایش    تکثیر شدیم در هم ، قفس به قفس ... + تاریخ | شنبه سیزدهم آذر ۱۴۰۰ساعت | نویسنده | یک نفر،شایدتو |